Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 4

Les lumières noires  -  ACTE DEUXIEME  -  Scène 4

N. Lygeros

Scène 4

Andréas, Léftéris

La scène représente l'évocation d'un souvenir de Léftéris. Andréas et Léftéris se tiennent en bord de scène, face au public.

Andréas

C'est ici, l'endroit dont je te parlais...

Léftéris

Ici, l'horizon semble plus proche.

Andréas

Tout est proche ici car nous sommes loin de tout...

Léftéris

La fin de notre terre.

Andréas

Cette frontière a été dessinée par la mer.

Léftéris

C'est la seule qui ne nous prive pas de liberté...

Andréas

C'est vrai qu'ici, je me sens plus libre...

Léftéris

Un jour, notre terre tout entière sera libre.

Andréas

Je ne sais pas si je vivrai cet instant.

Léftéris

J'en doute aussi...

Andréas, surpris .

Mais alors ton combat ?

Léftéris

Le combat seul m'appartient. Un temps. La liberté appartient au peuple...

Andréas

Mais tu es libre, ici...

Léftéris

Je suis libre mais ma terre est assiégée.

Andréas

C'est pour cela que j'aime venir dans cet endroit. Un temps. Ici, j'oublie tout.

Léftéris

Je ne veux rien oublier ! Un temps. Tout est en moi.

Andréas

La souffrance aussi... Un temps. Je ne veux plus souffrir... Un temps. J'ai trop souffert...

Léftéris

On ne souffre jamais trop... beaucoup, mais jamais trop...

Andréas

Je suis comme cette terre. Il montre un point au loin. Je ne peux pas aller plus loin...

Léftéris

Cette terre ne s'arrête pas ici. Un temps. Elle vit en nous...

Andréas

Je ne te saisis pas... Tu sembles si indépendant et pourtant tu ne cesses de penser aux autres. Un temps. Par exemple, tu ne lis pas les journaux...

Léftéris

Ils ne sont que l'information pour la masse.

Andréas

Tu ne travailles pas pour l'armée.

Léftéris

Elle n'est faite que pour contrôler la masse.

Andréas

Et la politique ?

Léftéris

Elle se contente de manipuler la masse.

Andréas

Alors comment comptes-tu aider le pays ?

Léftéris

Mon aide n'a pas besoin de lumière.

Andréas

La clandestinité alors ?

Léftéris

Je ne vois pas d'autre alternative...

Andréas

As-tu déjà des contacts ?

Léftéris regarde au loin.

Léftéris, en changeant de ton .

Tu venais déjà ici dans ton enfance ?

Andréas

Dès que je le pouvais !

Léftéris

Seul ?

Andréas

Toujours ! C'était la seule manière d'être libre...

Léftéris, surpris .

Mais alors aujourd'hui ?

Andréas

Aujourd'hui, c'est différent.

Léftéris

En quoi ?

Andréas

Mon pays est en danger !

Léftéris

Il l'a toujours été et ce, depuis ta naissance...

Andréas

Je le sais mais à présent, grâce à toi, j'en ai conscience...

Léftéris

Alors tu dois souffrir...

Andréas

L'amitié fait toujours souffrir.

Léftéris

L'amitié ?

Andréas

Tu es mon unique ami... L'ami que je n'avais jamais eu.

Léftéris

Ne dis pas cela, Andréa. Tu es aimé de tous...

Andréas

Jamais personne ne m'aimera comme toi... Jamais personne n'aimera notre pays comme toi.

Léftéris, en le prenant par l'épaule .

Pourtant, un jour, d'autres l'aimeront comme moi...

Andréas

Qui d'autre ?

Léftéris

Toi, mon ami, toi !

Andréas

Moi ?

Léftéris

Oui, toi ! Un temps. Quand je serai mort...

Andréas

Ne dis pas cela ! Je ne veux pas que tu meures !

Léftéris, poursuivant .

et que notre terre m'aura de nouveau en elle, tu l'aimeras comme je l'aime...

Andréas, pensif .

C'est donc juste une question de temps...

Un bruit sourd rappelle Léftéris à la réalité.

Ils s'embrassent.

http://www.lygeros.org/articles?n=273&l=fr

Το φως του μαύρου  -  ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ  -  Σκηνή 4

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Σκηνή 4

Ανδρέας Λευτέρης

Η σκηνή παριστάνει την ανάκληση μιας ανάμνησης του Λευτέρη. Ο Ανδρέας και ο Λευτέρης στέκονται στην άκρη της σκηνής, απένατι στο κοινό.

Ανδρέας

Αυτό είναι το μέρος που σου έλεγα ...

Λευτέρης

Εδώ, ο ορίζοντας φαίνεται πιο κοντά.

Ανδρέας

Τα πάντα είναι κοντά εδώ, επειδή είμαστε μακριά από όλα ...

Λευτέρης

Το τέλος της γης μας.
Ανδρέας

Αυτά τα σύνορα έχουν χαραχθεί από τη θάλασσα.
Λευτέρης

Αυτή είναι η μόνη που δεν μας στερεί την ελευθερία ...

Ανδρέας

Είναι αλήθεια ότι εδώ αισθάνομαι πιο ελεύθερος ...

Λευτέρης

Μια μέρα ολόκληρη η γη μας θα είναι ελεύθερη.

Ανδρέας

Δεν ξέρω αν θα ζήσω αυτή τη στιγμή.

Λευτέρης

Αμφιβάλλω και εγώ ...

Ανδρέας, έκπληκτος.

Μα τότε ο αγώνας σου;

Λευτέρης

Ο αγώνας ανήκει μόνο σε μένα. Χρόνος. Η ελευθερία ανήκει στο λαό ...

Ανδρέας

Αλλά είσαι ελεύθερος εδώ ...

Λευτέρης

Είμαι ελεύθερος αλλά η γη μου είναι πολιορκημένη.

Ανδρέας

Αυτός είναι ο λόγος που αγαπώ να έρχομαι σε αυτό το μέρος. Χρόνος. Εδώ, ξεχνάω τα πάντα.

Λευτέρης

Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα! Χρόνος. Όλα είναι μέσα μου.
Ανδρέας

Ο πόνος επίσης... Χρόνος. Δεν θέλω πια να υποφέρω… Χρόνος. Έχω υποφέρει υπερβολικά…

Λευτέρης

Δεν υποφέρουμε ποτέ υπερβολικά… πολύ, αλλά ποτέ υπερβολικά…

Ανδρέας

Είμαι όπως αυτή η γη. Δείχνει ένα σημείο μακρινό. Δεν μπορώ να πάω πιο μακριά...

Λευτέρης

Αυτή η γη δεν σταματάει εδώ. Χρόνος. Ζει μέσα μας…

Ανδρέας

Δεν σε καταλαβαίνω… Φαίνεσαι τόσο ανεξάρτητος και όμως δεν σταματάς να σκέφτεσαι τους άλλους. Χρόνος. Παραδείγματος χάρη, δεν διαβάζεις εφημερίδες…

Λευτέρης

Δεν είναι παρά η πληροφορία για τη μάζα.

Ανδρέας

Δεν εργάζεσαι για το στρατό.

Λευτέρης

Δεν υπάρχει παρά για να ελέγχει τη μάζα.

Ανδρέας

Και η πολιτική;

Λευτέρης

Ικανικανοποιείται στο να χειραγωγεί τη μάζα.

Ανδρέας

Τότε πώς σκέφτεσαι να βοηθήσεις τη χώρα;

Λευτέρης

Η βοήθειά μου δεν έχει την ανάγκη παρά μόνο το φως.

Ανδρέας

Η μυστικότητα τότε;
Λευτέρης

Δεν βλέπω άλλη εναλλακτική λύση…

Ανδρέας

Έχεις ήδη επαφές;

Λευτέρης κοιτάζει μακριά.

Λευτέρης, αλλάζοντας τόνο.

Ερχόσουν εδώ στην παιδική ηλικία σου;

Ανδρέας

Από τη στιγμή που μπόρεσα!

Λευτέρης

Μόνος;

Ανδρέας

Πάντα! Ήταν ο μόνος τρόπος για να είμαι ελεύθερος…

Λευτέρης, έκπληκτος.

Μα τότε σήμερα;

Ανδρέας

Σήμερα, είναι διαφορετικά.

Λευτέρης

Σε τι;

Ανδρέας

Η χώρα μου είναι σε κίνδυνο!

Λευτέρης

Ήταν πάντα και από τη γέννησή σου…

Ανδρέας

Το ξέρω αλλά αυτή τη στιγμή, χάρη σε εσένα, το έχω συνειδητοποιήσει…

Λευτέρης

Τότε πρέπει να υποφέρεις…

Ανδρέας

Η φιλία κάνει πάντα να υποφέρεις.

Λευτέρης

Η φιλία;

Ανδρέας

Είσαι ο μοναδικός φίλος μου… Ο φίλος που δεν είχα ποτέ.

Λευτέρης

Μην το λες αυτό Αντρέα. Είσαι αγαπητός από όλους…

Ανδρέας

Ποτέ κανένας δεν θα με αγαπήσει, όπως εσύ… Ποτέ κανένας δεν θα αγαπήσει τη χώρα μας, όπως εσύ.

Λευτέρης, πιάνοντάς τον από τον ώμο.

Κι όμως μια ημέρα, άλλοι θα σε αγαπήσουν, όπως εγώ…

Ανδρέας

Ποιος άλλος;

Λευτέρης

Εσύ, φίλε μου, εσύ!

Ανδρέας

Εγώ;

Λευτέρης

Ναι, εσύ! Χρόνος. Όταν θα έχω πεθάνει…

Ανδρέας

Μην το λες αυτό! Δεν θέλω να πεθάνεις!

Λευτέρης, συνεχίζοντας.

... και όταν η γη μας θα με έχει πάλι μέσα της, θα την αγαπήσεις, όπως την αγαπώ…

Ανδρέας, σκεπτικός.

Είναι επομένως απλώς θέμα χρόνου…

Ένας κουφός θόρυβος επαναφέρει τον Λευτέρη στην πραγματικότητα.

Αγκαλιάζονται.

http://www.lygeros.org/articles?n=273&l=gr

read more "Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 4 "

Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 3

Les lumières noires  -  ACTE DEUXIEME  -  Scène 3

N. Lygeros

ACTE DEUXIEME

Scène 3

Les mêmes, puis Stavros

Tout le début de la scène se déroule dans la pénombre.

Christos

Il reprend conscience.

Léftéris, en s'adressant à l'inconnu .

Ca va aller... Ca va aller...

L'inconnu gémit.

Yorgos

Que dit-il ?

Léftéris

Rien pour le moment... Laissez-le reprendre ses esprits... À l'inconnu. Nous sommes entre amis... Ne t'inquiète pas.

Takis

Ce n'est pas mon ami ! Je ne le connais même pas !

Christos

Cesse de faire l'enfant...

Takis

C'est peut-être un traître...

Léftéris

Ferme-la, Taki !

On entend des bruits de couloirs.

Yorgos

Il se passe quelque chose à côté.

Christos

C'est sans doute Stavros... Ils doivent le ramener...

Silence puis un bruit de porte. Un homme est jeté à terre.

Yorgos, qui se précipite vers lui .

Stavro, Stavro ?

Puis en le reconnaissant.

C'est lui, les gars ! C'est Stavros !

Stavros

Je n'ai rien dit, je n'ai rien dit.

Léftéris

Nous le savons, Stavro... Un temps. Ce ne sont pas eux qui peuvent te faire craquer...

Christos, plein d'empathie .

Tu en as connu bien d'autres, n'est-ce pas ?

Takis

Depuis combien de temps est-il dans la résistance ?

Léftéris

C'est sans importance !

Takis

Tu ne me fais plus confiance à présent ?

Léftéris

Ce n'est pas cela.

Takis

C'est quoi alors ?

Christos

Il te protège ,c'est tout.

Takis

Je ne veux pas être protégé ! Je veux être libre ! Je veux vivre ! Un temps. Que pourrait-il avouer ?

Stavros

Rien !

Takis

Alors pourquoi es-tu revenu en disant : « Je n'ai rien dit » ?

Christos

C'est une expression... Hésitant. L'important c'est qu'il n'ait pas craqué... L'important c'est qu'aucun de nous n'ait craqué.

Takis

L'important, c'est de vivre !

Léftéris

L'important n'est plus là... Tu le sais très bien... Nous devons mourir.

Takis, en s'effondrant .

Mais pourquoi, pourquoi ? Un temps. Je ne suis qu'un enfant !

Christos

Un enfant de la liberté et de la résistance !

Yorgos

C'est suffisant pour eux !

Takis

Mais je n'ai rien fait ! Vous le savez bien ! Je ne suis dans le réseau que depuis une semaine.

Yorgos

Ne parle pas du réseau !

Takis

Je me fous du réseau et de la résistance !

Stavros

Il ne faut pas, mon petit, rien de mieux ne pouvait t'arriver.

Takis

Nous allons mourir un à un et c'est tout ce que tu as à dire ?

Stavros

Je ne dirai rien de plus. C'est l'essentiel !

L'inconnu gémit à nouveau.

Qui est-il ?

Yorgos

C'est un fermier d'un village d'à côté.

Stavros

Que fait-il ici ?

Yorgos

Nous n'en savons rien...

Stavros, surpris .

Il ne vous a rien dit ?

Léftéris

Il vient seulement de reprendre connaissance.

On entend du bruit.

Christos

Ils viennent à nouveau les salauds !

Takis va dans un coin de la scène.

Yorgos

Ce n'est pas la peine de te cacher. Un temps. Ils savent déjà...

Takis

Ils savent quoi ?

Yorgos

Dans quel ordre nous torturer...

Takis

Mon Dieu !

On entend la lourde porte s'ouvrir. Deux hommes pénètrent dans la pièce. Ils s'avancent avec l'assurance des vainqueurs. Puis s'arrêtent devant l'un des prisonniers.

Non, par pitié !

Christos

Nous sommes avec toi !

Ils traînent Yorgos vers la porte.

Léftéris

Tiens le coup ! Ce sont des lâches !

On entend la voix de Yorgos.

Yorgos

La liberté ou la mort.

Takis, en larmes .

La mort, la mort...

Christos

Elle a toujours été avec nous. Un temps. Seulement, à présent, nous la voyons...

Takis

Laissez-moi tranquille ! Laissez-moi tranquille !

Stavros

Bientôt, nous serons tous tranquilles...

L'inconnu se relève.

Voix de l'inconnu

C'est juste une question de temps...

Léftéris, surpris .

C'est l'expression de...

Obscurité.

http://www.lygeros.org/articles?n=273&l=fr

Το φως του μαύρου  -  ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ  -  Σκηνή 3

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Σκηνή 3

Οι ίδιοι και ο Σταύρος

Η αρχή της σκηνής λαμβάνει χώρα στο μισοσκόταδο.

Χρήστος

Ανακτά τις αισθήσεις του.

Λευτέρης, απευθυνόμενος στον άγνωστο.

Είναι εντάξει ... Είναι εντάξει ...

Ο άγνωστος βογγά.

Γιώργος

Τι λέει;

Λευτέρης

Τίποτα προς το παρόν ... Αφήστε τον να συνέλθει... Στον άγνωστο. Είμαστε ανάμεσα σε φίλους ... Μην ανησυχείς.

Τάκης

Δεν είναι φίλος μου! Εγώ δεν τον ξέρω καν!

Χρήστος

Σταμάτα να κάνεις το παιδί ...

Τάκης

Μπορεί να είναι ένας προδότης ...

Λευτέρης

Κλείστο, Τάκη!

Ακούμε θορύβους από τους διαδρόμους.

Γιώργος

Κάτι συμβαίνει δίπλα.

Χρήστος

Είναι χωρίς αμφιβολία ο Σταύρος ... Θα πρέπει να τον φέρνουν ...

Σιωπή, μετά ο θόρυβος της πόρτας. Ένας άντρας ρίχνεται στο έδαφος.

Γιώργος, που ορμά προς το μέρος του.

Σταύρο, Σταύρο;

Στη συνέχεια αναγνωρίζοντάς τον.
Είναι αυτός, παιδιά! Είναι ο Σταύρος!

Σταύρος

Δεν είπα τίποτα, δεν είπα τίποτα.

Λευτέρης

Το γνωρίζουμε Σταυρό ... Χρόνος. Δεν είναι αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να λυγίσεις ...

Χρήστος, γεμάτος κατανόηση.

Έχεις γνωρίσει πολλά άλλα, έτσι δεν είναι;

Τάκης

Πόσο καιρό είναι στην αντίσταση;

Λευτέρης

Δεν έχει σημασία!

Τάκης

Δεν μου έχεις εμπιστοσύνη τώρα;

Λευτέρης

Δεν είναι αυτό.

Τάκης

Τι είναι τότε;

Χρήστος

Σε προστατεύει, αυτό είναι όλο.

Τάκης

Δεν θέλω να είμαι προστατευμένος! Θέλω να είμαι ελεύθερος! Θέλω να ζήσω! Χρόνος. Τι θα μπορούσε να ομολογήσει;

Σταύρος

Τίποτα!

Τάκης

Γιατί, τότε επέστρεψες λέγοντας: «Εγώ δεν είπα τίποτα;»

Χρήστος

Είναι μια έκφραση ... Διστακτικά. Το σημαντικό είναι ότι δεν τον λύγισαν ... Το σημαντικό είναι ότι κανέναν από εμάς δεν λύγισε.

Τάκης

Το σημαντικό είναι να ζεις!

Λευτέρης

Το σημαντικό δεν είναι πια εδώ ... Το ξέρεις πολύ καλά ... Πρέπει να πεθάνουμε.

Τάκης, καταρρέοντας.

Μα γιατί, γιατί; Χρόνος. Είμαι μόνο ένα παιδί!

Χρήστος

Ένα παιδί της ελευθερίας και της αντίστασης!!

Γιώργος

Αρκεί γι 'αυτούς!

Τάκης

Μα δεν έχω κάνει τίποτα! Το ξέρετε! Είμαι στο δίκτυο μόνο μια εβδομάδα.

Γιώργος

Μην μιλάς για το δίκτυο!

Τάκης

Δεν με νοιάζει το δίκτυο και η αντίσταση!

Σταύρος

Δεν πρέπει, μικρέ μου, τίποτα καλύτερο δεν μπορούσε να σου συμβεί.

Τάκης

Θα πεθάνουμε ένας-ένας και αυτό είναι ό, τι έχεις να πεις;

Σταύρος

Δεν θα πω τίποτα περισσότερο. Αυτό είναι ουσιώδες!

Ο άγνωστος βογγά και πάλι.

Ποιος είναι αυτός;

Γιώργος

Είναι ένας αγρότης από ένα χωριό δίπλα.

Σταύρος

Τι κάνει εδώ;

Γιώργος

Δεν ξέρουμε τίποτα...

Σταύρος, έκπληκτος.

Δεν σας είπε τίποτα;

Λευτέρης

Μόλις ανέκτησε τις αισθήσεις του .

Ακούγεται θόρυβος.

Χρήστος

Έρχονται πίσω τα καθάρματα!

Ο Τάκης πηγαίνει σε μια γωνιά της σκηνής.

Γιώργος

Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κρυφτείς. Χρόνος. Ήδη ξέρουν ...

Τάκης

Ξέρουν τι;

Γιώργος

Με ποια σειρά να μας βασανίσουν ...

Τάκης

Θεέ μου!

Ακούμε τη βαριά πόρτα ν’ ανοίγει. Δύο άνδρες μπαίνουν στο δωμάτιο. Προχωρούν με τη αυτοπεποίθηση των νικητών. Στη συνέχεια, σταματούν μπροστά από έναν από τους κρατούμενους.

Όχι, έλεος!

Χρήστος

Είμαστε μαζί σου!

Σέρνουν τον Γιώργο προς την πόρτα.

Λευτέρης

Κράτα γερά! Αυτοί είναι δειλοί!

Ακούμε τη φωνή του Γιώργου.

Γιώργος

Ελευθερία ή θάνατος.

Τάκης με δάκρυα.

Ο θάνατος, ο θάνατος ...

Χρήστος

Είναι πάντα μαζί μας. Χρόνος. Τώρα, όμως, τον βλέπουμε ...

Τάκης

Αφήστε με ήσυχο! Αφήστε με ήσυχο!

Σταύρος

Σύντομα θα είμαστε όλοι ήσυχοι ...

Ο άγνωστος σηκώνεται

Φωνή του αγνώστου

Είναι απλά θέμα χρόνου ...

Λευτέρης, έκπληκτος.

Είναι η έκφραση του ...

Σκοτάδι.

http://www.lygeros.org/articles?n=273&l=gr

read more "Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 3 "

Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 2

Les lumières noires 

N. Lygeros

ACTE DEUXIEME - Scène 2

Les mêmes plus l'inconnu

Takis

Qui est-ce ?

Léftéris

Je ne sais pas...

Yorgos se rapproche de l'inconnu.

Yorgos

Je l'ai déjà vu...

Christos

Où donc ?

Yorgos

Je ne sais plus. Un temps. Je cherche...

Léftéris

Cherche bien, c'est important... Silence.

Yorgos

Je crois l'avoir vu dans les villages de la région.

Léftéris

Ce n'est pas suffisant.

Christos

Laisse-le réfléchir...

Takis

Cela va lui revenir.

Léftéris est à présent tout près de l'inconnu.

Léftéris

Ils l'ont sacrément amoché.

Takis, inquiet .

Cela ne veut rien dire !

Léftéris, surpris .

Comment ? Qu'insinues-tu ?

Takis

C'est peut-être un piège...

Léftéris

La peur...

Takis

Ce n'est pas la peur ! Un temps. J'ai déjà entendu une histoire comme celle-ci.

Yorgos

C'est vrai... Je la connais aussi. Un temps. Ils avaient introduit un traître dans le groupe.

Christos

Et que s'est-il passé ?

Takis

Il les a fait parler sans qu'ils s'en rendent compte, puis il les a vendus.

Yorgos

Ils les ont tous fusillés et le traître était dans le peloton d'exécution.

Christos

Le misérable !

Léftéris

Cet homme est à l'article de la mort et vous le comparez à un traître !

Takis

Tu es le chef et tu sais bien qu'il faut prendre des précautions.

Yorgos

Tais-toi, Taki, il pourrait t'entendre.

Léftéris

Mais il est inconscient !

Takis

C'est une question de principe !

Léftéris

Justement ! Un temps. Aide-moi plutôt !

Takis

Non !

Christos s'avance et aide Léftéris à redresser la tête de l'inconnu. Ils la lui placent sur les genoux de Léftéris.

Christos

Tu crois qu'il va s'en sortir ?

Léftéris

Je ne sais pas... Silence.

Yorgos, en regardant le visage maculé de l'inconnu .

Je m'en souviens à présent...

Takis, impatient .

Alors c'est qui ?

Yorgos

C'est un fermier. Je l'ai vu dans les marchés, il vendait ses petits fromages...

Christos

Il n'appartient donc pas au réseau...

Yorgos

En tout cas, pas à ma connaissance.

Léftéris

Pourquoi l'ont-ils mis dans cet état ?

Christos

Il sait peut-être quelque chose...

Yorgos

Le réseau n'a pas...

Christos lui fait signe de se taire.

Takis

Tout cela est louche...

Léftéris

Tais-toi ! Ta peur est insupportable !

Takis s'éloigne un peu du groupe.

Takis

Je vous aurai prévenus ! Un temps. Ce fermier causera notre perte !

Léftéris

Pour ma part, je ne vois qu'un homme ; un homme qui souffre... Et dans la souffrance nous ne sommes qu'un.

Christos

Il faut tout de même prendre des précautions.

Yorgos

Léftéri, ta grandeur d'âme nous a souvent causé des ennuis...

Christos

Elle est tout à l'honneur de notre groupe.

Yorgos

Nous avons tout de même couru des risques pour rien.

Christos

Pour rien ? Un temps. Nous ne pouvions les tuer... C'étaient des innocents !

Yorgos

La résistance n'avait pas besoin d'eux.

Léftéris

Elle n'avait pas besoin de leur mort non plus.

Yorgos

Tu es trop sensible ! Ce qui compte ce sont les résultats.

Christos

Notre groupe n'a jamais connu d'échecs.

Yorgos, sur un ton sec .

Pourtant, nous sommes ici...

Léftéris

Laisse-le, Christo, il a raison. Tout cela est de ma faute !

Yorgos

Ce n'est pas ta culpabilité qui nous sauvera.

Christos

Léftéri, tu n'es coupable de rien !

Léftéris

Mais je suis responsable de tout !

Obscurité.

Dans la pénombre de leur cellule, on entend les gémissements de l'inconnu.

Το φως του μαύρου

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

Σκηνή 2

Οι ίδιοι και ο άγνωστος

Τάκης

Ποιος είναι;

Λευτέρης

Δεν ξέρω…

Ο Γιώργος πλησιάζει τον άγνωστο.

Γιώργος

Τον έχω δει ήδη…

Χρήστος

Πού λοιπόν;

Γιώργος

Δεν ξέρω ακόμα. Χρόνος. Ψάχνω…

Λευτέρης

Ψάξε καλά, είναι σημαντικό… Σιωπή.

Γιώργος

Νομίζω ότι τον έχω δει μέσα στα χωριά της περιοχής.

Λευτέρης

Δεν είναι αρκετό.

Χρήστος

Αφήσε τον να σκεφτεί…

Τάκης

Θα του επανέλθει.

Ο Λευτέρης είναι τώρα κοντά στο άγνωστο.

Λευτέρης

Τον έχουν χτυπήσει άσχημα.

Τάκης, ανήσυχος.

Αυτό δεν σημαίνει τίποτα!

Λευτέρης, έκπληκτος.

Πώς; Τι υποννοείς;

Τάκης

Είναι ίσως μια παγίδα…

Λευτέρης

Ο φόβος…

Τάκης

Δεν είναι ο φόβος! Χρόνος. Έχω ακούσει ήδη μια ιστορία σαν κι αυτή.

Γιώργος

Είναι αλήθεια ... Την ξέρω και εγώ. Χρόνος. Είχαν βάλει έναν προδότη στην ομάδα.

Χρήστος

Και τι έγινε;

Τάκης

Τους έκανε να μιλήσουν χωρίς να το καταλάβουν, στη συνέχεια, τους πούλησε.

Γιώργος

Τους πυροβόλησαν όλους και ο προδότης ήταν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Χρήστος

Ο άθλιος!

Λευτέρης

Αυτός ο άνθρωπος είναι στο χείλος του θανάτου και εσείς τον συγκρίνετε με ένα προδότη!

Τάκης

Εσύ είσαι ο αρχηγός και ξέρεις καλά ότι πρέπει να λαμβάνουμε προφυλάξεις.

Γιώργος

Σώπα, Τάκη, θα μπορούσε να σ’ ακούσει.

Λευτέρης

Μα είναι αναίσθητος!

Τάκης

Είναι θέμα αρχής!

Λευτέρης

Ακριβώς! Χρόνος. Βοήθησέ με, λοιπόν!

Τάκης

Όχι!

Ο Χρήστος πλησιάζει και βοηθά τον Λευτέρη να σηκώσει το κεφάλι του άγνωστου. Τον τοποθετούν στα γόνατα του Λευτέρη.

Χρήστος

Πιστεύεις ότι θα γίνει καλά;

Λευτέρης

Δεν ξέρω ... Σιωπή.

Ο Γιώργος, κοιτάζοντας το λερωμένο πρόσωπο του άγνωστου.

Θυμάμαι τώρα ...

Τάκης, ανυπόμονος.

Λοιπόν, ποιος είναι;

Γιώργος

Είναι ένας αγρότης. Τον έχω δει στις αγορές, πουλούσε τα τυράκια του ...

Χρήστος

Άρα, δεν ανήκει στο δίκτυο ...

Γιώργος

Σε κάθε περίπτωση, όχι απ’ όσο γνωρίζω.

Λευτέρης

Γιατί τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση;

Χρήστος

Ίσως να ξέρει κάτι ...

Γιώργος

Το δίκτυο δεν έχει ...

Ο Χρήστος του κάνει νόημα να σωπάσει.

Τάκης

Όλα αυτά είναι απίθανα ...

Λευτέρης

Σώπα! Ο φόβος σου είναι αφόρητος!

Ο Τάκης απομακρύνεται από την ομάδα.

Τάκης

Σας είχα προειδοποιήσει! Χρόνος. Αυτός ο αγρότης θα προκαλέσει την καταστροφή μας!

Λευτέρης

Από την πλευρά μου, βλέπω έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο που υποφέρει ... Και μέσα στα δεινά δεν είμαστε παρά ένας.

Χρήστος

Πρέπει όμως να πάρουμε προφυλάξεις.

Γιώργος

Λευτέρη, η μεγαλοψυχία σου μας έχει συχνά προκαλέσει προβλήματα ...

Χρήστος

Είναι προς τιμήν της ομάδας μας.

Γιώργος

Έχουμε διατρέξει κινδύνους για το τίποτα.

Χρήστος

Για τίποτα; Χρόνος. Δεν μπορούσαμε να τους σκοτώσουμε ... Ήταν αθώοι!

Γιώργοςp>

Η αντίσταση δεν τους είχε ανάγκη.

Λευτέρης

Δεν είχε ανάγκη ούτε το θάνατό τους.

Γιώργος

Είσαι πολύ ευαίσθητος! Αυτό που μετρά είναι τα αποτελέσματα.

Χρήστος

Η ομάδα μας δεν έχει γνωρίσει ποτέ την αποτυχία.

Γιώργος, με τόνο απότομο.

Ωστόσο, είμαστε εδώ ...

Λευτέρης

Αφήσε τον, Χρήστο, έχει δίκιο. Όλα αυτά είναι δικό μου λάθος!

Γιώργος

Δεν είναι η ενοχή σου που θα μας σώσει.

Χρήστος

Λευτέρη, δεν είσαι ένοχος για τίποτα!

Λευτέρης

Αλλά είμαι υπεύθυνος για τα πάντα!

Σκοτάδι.

Στο μισοσκόταδο του κελιού τους, ακούμε τα βογγητά του άγνωστου.

read more "Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 2"