Συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης Γαβριήλ Αβραμίδη στη βουλή για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων από το καθεστώς των Νεότουρκων

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ασσυριακού-Χαλδαϊκού-Συριακού πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που πραγματοποιήθηκε στο ίδιο πλαίσιο με τη Γενοκτονία Αρμενίων και Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης κατά το οποίο χάθηκαν τρία (3) εκατομμύρια αθώοι πολίτες χριστιανικού θρησκεύματος από το καθεστώς των Νεότουρκων, έθεσε στον Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Κυριάκο Γεροντόπουλο, ο Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης Γαβριήλ Αβραμίδης κατά τη σημερινή συζήτηση των επίκαιρων ερωτήσεων.

Ο πληθυσμός των Ασσυρίων εκτοπίστηκε δια της βίας και σφαγιάστηκε από Οθωμανικές δυνάμεις μεταξύ 1914-1920 κατά τον ίδιο τρόπο, όπως οι Αρμένιοι και οι Έλληνες, εκτιμώντας το συνολικό αριθμό των νεκρών από 250.000 έως και 750.000 σύμφωνα με συγκεκριμένες πηγές, ανέφερε ο κ. Αβραμίδης και συνέχισε λέγοντας πως οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2006), της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars - 2007), του Κοινοβουλίου της Σουηδίας (2010), όπως και οι μερικές αναγνωρίσεις της Αυστραλίας είναι ξεκάθαρες ως προς αυτό, αφού επιβεβαιώνουν το ενιαίο του εγκλήματος κατά των Χριστιανικών λαών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).

Ο κ. Αβραμίδης αφού επεσήμανε πως, η Τουρκία αρνείται την ευθύνη για τα εγκλήματα αυτά, εξήγησε ότι, ως Έλληνες οφείλουμε αφενός να υπενθυμίζουμε στη διεθνή κοινότητα τα γεγονότα και αφετέρου να αναλάβουμε τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε όλα τα κράτη και η Τουρκία να αναγνωρίσουν αυτή τη Γενοκτονία. Ταυτόχρονα, δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι σήμερα στη χώρα μας, οι Ελληνοασσύριοι απαριθμούν περισσότερες από 300 οικογένειες και πως η ομαλή τους προσαρμογή στην ελληνική κοινωνία επετεύχθη μέσα από την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού.

Από την πλευρά του, ο Υφυπουργός Εξωτερικών ευχαρίστησε τον κ. Αβραμίδη για την πρωτοβουλία του να επικαιροποιήσει το θέμα, λέγοντας πως η Ελλάδα κερδίζει όταν έρχονται στο φώς αυτά τα ζητήματα και ανέφερε πως τα θέματα Γενοκτονίας αντιμετωπίζονται από τη χώρα μας με την πρέπουσα σοβαρότητα, την ώρα που δεν αποτιμώνται το ίδιο απ’ όλους, ενώ σημείωσε πως η Τουρκία οφείλει να σταθεί με γενναιότητα αναγνωρίζοντας τα ιστορικά αυτά γεγονότα έναν αιώνα μετά.

Κατά τη δευτερολογία του, ο κ. Αβραμίδης υπενθύμισε τις πρόσφατες σημαντικές ενέργειες των Ασσυρίων ως προς τη διεθνή ανάδειξη και επίτευξη του σκοπού αυτού και ειδικότερα τις δύο επιστολές του Ερευνητικού Κέντρου Ασσυριακής Γενοκτονίας (Seyfo). Την πρώτη επιστολή, η οποία συνυπογράφηκε από διεθνούς φήμης γενοκτονολόγους, μέλη της Διεθνούς Ένωσης Γενοκτονολόγων, ασσυριακούς και ελληνικούς συλλόγους, προς το Κοινοβούλιο του Ισραήλ, ζητώντας να συμπεριληφθεί η Γενοκτονία κατά των Ασσυρίων και των Ελλήνων σε οποιαδήποτε μελλοντική νομοθεσία που να αφορά στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και τη δεύτερη που υπογράφεται από 36 οργανώσεις και 22 μελετητές της Γενοκτονίας προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας κ. Serzh Α. Sargsyan, προκειμένου να αναγνωρίσει επίσημα τη Γενοκτονία των Ασσυρίων, η οποία εμφανίστηκε ταυτόχρονα με τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Η υιοθετημένη από τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ Σύμβαση για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, που έχει λάβει ως βάση για τον ορισμό της έννοιας της Γενοκτονίας, την ιστορική εμπειρία των Γενοκτονιών αρχικά των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων στις αρχές του 20ου αιώνα από το τουρκικό καθεστώς και μετέπειτα αυτήν των Εβραίων του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου βρέθηκε στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του κ. Αβραμίδη, όπως και η ομολογία του τότε Αμερικανού Πρεσβευτή Henry Morgenthau στην Τουρκία (1913–1916), ότι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι υπέφεραν από την πολιτική μετατροπής της Τουρκίας αποκλειστικά σε χώρα των Τούρκων, ως θύματα αυτής της εθνικιστικής ιδέας.

Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο κ. Αβραμίδης επανέλαβε με τα λόγια του μεγάλου Έλληνα ιστορικού Πολύβιου: «Όλβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν», ότι ευτυχισμένος είναι όποιος γνωρίζει την ιστορική αλήθεια βάσει της οποίας ερμηνεύεται το παρόν και προλαμβάνεται το μέλλον και πρότεινε μια διακομματική πρωτοβουλία για τη σύνταξη σχετικής πρότασης νόμου, ευελπιστώντας στην ομόθυμη στάση όλων των πλευρών του ελληνικού κοινοβουλίου, θέση που έτυχε θερμής αποδοχής, αλλά και παρότρυνσης από τον κ. Γεροντόπουλο, λέγοντας πως τα εν λόγω θέματα δεν εξαντλούνται στην εθνική αυτογνωσία και πως μια τέτοια εξέλιξη εξυπηρετεί την επιδίωξη της ελληνικής Βουλής για την ειλικρινή προσέγγιση των γεγονότων, ως ελάχιστο φόρο τιμής στις χιλιάδες χαμένες ανθρώπινες ψυχές.

read more "Συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης Γαβριήλ Αβραμίδη στη βουλή για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων από το καθεστώς των Νεότουρκων"

After Years of Denial, Foxman Recognizes Genocide

BY LAURA BOGHOSIAN

BOSTON—After years of equivocation, Anti-Defamation League National Director Abraham Foxman has publicly acknowledged that the Turkish massacres of the Armenian people constituted genocide.

This recognition comes after a seven-year campaign in which the Armenian and Jewish communities, as well as human rights activists and local officials, demanded that the ADL affirm this historical truth.

In remarks delivered at Suffolk University Law School’s commencement on May 17, Foxman stated, “Had there been people of courage to act in 1915 when the Armenian genocide was taking place, had there been international intervention when massacres in Cambodia, Bosnia, and the genocide in Rwanda were happening, innocent lives in great numbers could have been saved.”

The announcement that Foxman would deliver the keynote address and receive an honorary degree unleashed widespread criticism that the university planned to honor a man who refused to issue a clear statement on the Armenian Genocide and who actively lobbied against its recognition.

Groups including the Suffolk chapter of the National Lawyers Guild, Suffolk student organizations, the Armenian Bar Association, Suffolk alumni, and others called on Suffolk to rescind its invitation. When Suffolk refused, several faculty members carried small Armenian flags in silent protest onto the stage where Foxman spoke.

Foxman’s Suffolk remarks stand in contrast to the ADL’s 2007 statement that the “consequences” of the Turkish government’s actions were “tantamount to genocide.” The Armenian community and its supporters rejected that statement as its qualifiers circumvented the intent required by the 1948 United Nations Genocide Convention.

An ADL statement one year later that alleged it had “referred to those massacres and atrocities as genocide” was likewise rebuffed as it only “referred” to the unacceptable 2007 statement. Recent claims by Foxman and the ADL that this 2008 release clearly and unequivocally acknowledged the Armenian Genocide are false.

Since that time, human rights activists have continued to press the ADL for an unequivocal acknowledgement, as well as an end to its lobbying for the Turkish government to prevent passage of a Congressional Resolution affirming the Armenian Genocide.

“Abe Foxman’s reference to the Armenian massacres as genocide, without any qualifiers, is a welcome change,” stated Herman Purutyan, Massachusetts chair of the Armenian Assembly of America. “Even though Foxman continues to assert that he had previously acknowledged the genocide, the basis for his claims are a chain of statements, at the root of which is the 2007 statement full of qualifications, intended to obfuscate the question. We expect that Foxman’s statement at Suffolk is not only his personal view, but that it also reflects ADL’s official position. ADL should confirm this by publishing an unequivocal statement on its website, and joining in the efforts to have the U. S. Congress recognize the Armenian Genocide by passing the resolution currently before it.”

Foxman’s remarks reflected growing support by Jewish organizations for recognition of the Armenian Genocide. In March, ADL New England Regional Director Robert Trestan was quoted stating that the ADL “now fully recognizes the Armenian genocide without reservation.”

The following month, the American Jewish Committee issued a release that read, “We pause in mournful tribute to the memories of the estimated 1.5 million victims of the Meds Yeghern, the Genocide of Armenians, committed in the final years of the Ottoman Empire.” Describing the genocide as “an unspeakable crime against humanity,” the AJC called upon the Turkish government to confront the truth. ”

Finally, the Israeli Knesset discussed recognition of the Armenian Genocide at a plenum on May 13. A motion by the left-wing Meretz party to recognize the genocide before its 100th anniversary next year received support from across the political spectrum, including from the rightist coalition government.

“These reversals of position by major Jewish organizations are quite significant for all those committed to recognition of the genocides of the past century,” stated Dikran Kaligian, chairman of the Armenian National Committee of Eastern Massachusetts. “No longer will Turkey be able to exploit the differences between the positions of these organizations’ leadership and their membership — the vast majority of whom want nothing to do with Turkey’s genocide denial campaign.”

Locally, the Coalition to Recognize the Armenian Genocide was established in 2008 to foster communication between the Armenian and Jewish communities and to raise awareness of the Armenian Genocide within the Jewish community. Its objectives include advocating for official recognition of the genocide by the United States government. Coalition members include representatives from the Armenian National Committee of America and the Armenian Assembly of America.

The coalition facilitated contacts between Armenian activists and members of the ADL and created an online petition calling on Congress to recognize the Armenian Genocide that has gathered over 21,000 signatures to date.

Laura Boghosian is a member of the Coalition to Recognize the Armenian Genocide.

read more "After Years of Denial, Foxman Recognizes Genocide"

ΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΛΔΑΙΩΝ

https://drive.google.com/file/d/0Bwq8GJboSm_xWUtZMXJDZm5RNmc

read more "ΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΛΔΑΙΩΝ"

Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού

Ν. Λυγερός

Θα ήθελα πρώτα να σας πω ότι είναι τιμή να βρισκόμαστε εδώ. Δεν θέλω να σας ευχαριστήσω ότι είσαστε εδώ. Γιατί είναι καθήκον. Είναι λογικό να είστε εδώ. Eίναι αναμενόμενο. Απλώς, πολλοί δεν το πιστεύουν και έρχονται εδώ για άλλους λόγους. Δεν μας πειράζει. Ποτέ δεν μας πείραξε. Για έναν πολύ απλό λόγο: Οι νεκροί δεν ψηφίζουν. Άρα ας ασχοληθούμε μ’ αυτούς, γιατί είμαστε επί της ουσίας. Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί σήμερα με αυτά που είδα, μ’ αυτά που είναι πίσω μου, γιατί είναι και μπροστά βέβαια. Ξέρετε, με τους Πόντιους όλα γίνονται παράξενα. Μπροστά στο μνημείο με έβαλαν πίσω από τον παπά και τώρα στην εκδήλωση μ’ έβαλαν μπροστά στη νεολαία. Άρα κάποιο ενδιάμεσο θα υπάρχει. Θα το καταλάβετε κι εσείς. Η ιδέα είναι απλή. Δεν ερχόμαστε εδώ μόνο και μόνο για να πούμε ότι ήρθαμε κι ότι θα ξαναέρθουμε την επόμενη χρονιά. Ερχόμαστε εδώ επειδή υπάρχει μια ανάγκη. Ακούμε πολλά, βλέπουμε λίγα. Πολλές κινήσεις, λίγες πράξεις. Οι Έλληνες είναι της αξίας, όχι των αρχών. Κανένας στην Ελλάδα δεν πιστεύει στις αρχές. Ούτε πριν, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον. Γι’ αυτό είμαστε διαχρονικοί. Οι αρχές αλλάζουν. Μερικές φορές συνεργάζονται. Μερικές φορές μας βασανίζουν. Μερικές φορές μας καταπιέζουν. Σ’ εμάς, ο νόμος είναι νόμος μόνο όταν είναι ανθρώπινος. Δεν είμαστε του Ρωμαϊκού Δικαίου. Ο νόμος όταν είναι σκληρός, δεν τον δεχόμαστε. Πρέπει να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι το θέμα της γενοκτονίας δεν είναι πια ιστορικό. Η ιστορία το κατέγραψε. Το πρόβλημα τώρα είναι ότι είναι ανθρώπινο. Αν εμείς το ξεχάσουμε, αν δεν διεκδικήσουμε την ύπαρξή του, τότε εξαφανίζεται. Μην περιμένετε τίποτα, μα τίποτα από τους ακαδημαϊκούς. Ποτέ! Αυτοί έρχονται πάντα μετά. Όταν μελετούν το πρόβλημα. Μην περιμένετε τίποτα από τους ιστορικούς. Και αυτοί έρχονται μετά, για να μας εξηγήσουν τι πάθαμε. Η ιστορία γράφεται με ανθρώπους, όχι με τους ειδικούς. Αυτό που έγραψαν οι Πόντιοι κι αποτέλεσε την έμπνευση για τον Lemkin για να επινοήσει τη λέξη Γενοκτονία, συνδυάζοντας μία λέξη Ελληνική και μία λέξη Λατινική, για να δείξει σε όλους ότι δεν είναι κάτι το τοπικό. Δεν είναι κάτι το εθνικιστικό. Είναι κάτι το πανανθρώπινο. Μας λείπει τόσο πολύ η νοημοσύνη που δεν καταλαβαίνουμε ότι κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί τη λέξη γενοκτονία, αναγνωρίζει αυτόματα τη Γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Γιατί είναι αυτές οι γενοκτονίες που αποτέλεσαν το παράδειγμα για τον Lemkin και βρήκε αυτή τη λέξη. Γιατί δεν υπήρχαν λόγια. Υπάρχει τόση έλλειψη που συνεχίζουμε την ώρα της ημέρας της Γενοκτονίας, να ζητάμε ενός λεπτού σιωπή. Δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Οι γενοκτόνοι αυτό ήθελαν. Να σωπάσουμε. Γι’ αυτό το βλέπουμε και στη Βίβλο και λένε τα λόγια, είναι απλά: Ακόμα κι αν σωπάσουν οι άνθρωποι, θα βγάλουν κραυγή οι πέτρες. Κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλει να σωπάσουμε. Σωπαίνουμε για έναν, όχι για μια γενοκτονία. Ο στόχος της γενοκτονίας είναι να μη μιλάμε. Κανονικά θα έπρεπε να βγάζουμε μια κραυγή. Για να δείξουμε στους γενοκτόνους ότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Ότι είμαστε ακόμα εδώ, μετά από χρόνια, και δεν πρόκειται να φύγουμε. Δεν πρόκειται να κοιτάμε τον Πόντο από μακριά. Ο Πόντος είναι κατεχόμενα. Πρέπει λοιπόν να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα για να προετοιμαστούμε. Το θέμα δεν είναι μόνο η συγνώμη. Συγνώμη λένε πολλοί. Δεν κάνουν τίποτε άλλο. Και να πουν συγνώμη, τι θα γίνει; Και να το ξέρετε - για όσους ξέρουν από στρατηγική - σε κάποια φάση θα πουν συγνώμη και μερικοί από μας θα σταματήσουν. Και δεν έχουν καταλάβει ότι είναι η αρχή. Η διαδικασία διόρθωσης έχει πολλά στάδια. Η αναγνώριση είναι το πρώτο στάδιο. Τίποτε άλλο. Στη διόρθωση, η συγνώμη δεν φτάνει. Γιατί; Γιατί δεν μπορείς να γενοκτονήσεις τόσους ανθρώπους και μετά να πεις συγνώμη. Μην μείνετε μόνο πάνω σε αυτή τη λέξη. Αυτή η λέξη είναι η πρώτη μόνο, δεν είναι η τελευταία. Πρέπει κι εμείς να καταλάβουμε ότι, αν θέλουμε διεθνή αναγνώριση, πρέπει κι εμείς να αναγνωρίσουμε τους άλλους. Χαίρομαι γιατί φέτος, η Παμποντιακή αποφάσισε να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ασσυρίων. Είναι ένα έλλειμμα και για την Ελλάδα. Γιατί είμαστε τρεις γενοκτονίες. Μια τριάδα γενοκτονίας με τον ίδιο θύτη. Με την ίδια στρατηγική κι εμείς έχουμε αναγνωρίσει τις δύο πρώτες και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι, όταν πηγαίνουμε στα δικαστήρια, μας λένε: Μα εσείς οι ίδιοι δεν αναγνωρίζετε αυτό που λέτε. Είμαστε τρεις. Όχι ξεχωριστά. Τρεις, όπως το λέει η θρησκεία. Μια τριάδα. Αυτή η τριάδα είναι που πέτυχε τα αποτελέσματα. Και στη Σουηδία. Και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Αυστραλία. Μεμονωμένοι δεν πετυχαίνουμε. Ο γενοκτόνος έχει σχέδιο, έχει στρατηγική, έχει γεωπολιτική. Το θύμα δεν καταλαβαίνει πού το πάνε. Κι ακόμα κι αν τους προειδοποιήσουμε, λένε: Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Κι όμως γίνεται. Πρέπει να είμαστε σοβαροί. Είναι πραγματικά μερικοί εδώ που πιστεύουν ότι κάνοντας αυτές τις εκδηλώσεις επαρκεί για να μην ξαναγίνει γενοκτονία. Μα ακόμα και τώρα γίνονται γενοκτονίες. Αυτές οι εκδηλώσεις είναι απλώς για να ενεργοποιήσουμε τη νεολαία. Πόσες φορές έχετε δει νεολαία με μαύρα; Κι όμως, είναι αυτό που τους περιμένει, γιατί στις γενοκτονίες δεν υπάρχει νεολαία, υπάρχουν μόνο γέροι. Οι γενοκτονίες λειτουργούν με τους αιώνες. Πολύ σωστά το είπατε: Μιλάμε και στους αγέννητους. Είναι αυτό που θα θυμούνται. Το τι κάναμε εμείς, το τι θα κάνουμε, το τι θα τους παραδώσουμε. Δεν αρκεί πια να λέμε ότι ήμασταν θύματα. Οι Έλληνες του Πόντου δεν γεννήθηκαν θύματα. Είχαν ήδη πολιτισμό και επειδή είχαν πολιτισμό έγιναν θύματα της βαρβαρότητας. Γιατί πρόκειται περί βαρβαρότητας. Το άκουγα το έλεγε ένας κύριος, πολύ απλά, για ποιο πράγμα μιλάμε όταν ακούμε για την ενταξιακή πορεία; Είναι απαράδεκτο. Είναι πολύ απλό, η γενοκτονία είναι κριτήριο, δεν μπορούμε να έχουμε μια βαρβαρότητα ενσωματωμένη στον πολιτισμό. Είναι πολύ ξεκάθαρο το πλαίσιο, δεν υπάρχει καμία διπλωματία πάνω σ' αυτό, δεν είμαστε σε πλαίσιο συζήτησης αν υπάρχει ή όχι γενοκτονία, η γενοκτονία υπάρχει. Εν αρχή η γενοκτονία, και μετά συζητάμε. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Απορρίπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια με τους προηγούμενους, ενώ δεν έχουν κάνει τίποτα. Η γενοκτονία των Αρμενίων είναι απαγορευμένη στην Τουρκία. Μπορεί να έχεις φυλάκιση δέκα χρόνια μόνο και μόνο επειδή το λες. Το ίδιο για τα κατεχόμενα στην Κύπρο. Κι εμείς αναρωτιόμαστε ακόμα τι πρέπει να κάνουμε. Είναι πολύ απλό, πρέπει να είμαστε κι εμείς σ’ αυτό το άρθρο. Πρέπει και η γενοκτονία των Ποντίων να είναι και αυτή απαγορευμένη, αλλιώς δεν έχουμε ενοχλήσει τη βαρβαρότητα. Η βαρβαρότητα είναι απλή, όταν την κοιτάζετε κατάματα ξέρετε τι είστε. Δεν είναι ανάγκη να κλαίμε κάθε φορά. Όμως υπάρχει ανάγκη να παλεύουμε, υπάρχει ανάγκη να υπάρχει αγώνας, και αυτός ο αγώνας πρέπει να έχει συνεχιστές. Δεν μπορεί να είμαστε μόνο εμείς, οι γέροι πάντα. Και μετά; Εδώ έχουμε ήδη γριές μαζί μας τώρα. Είναι νέες, αλλά φόρεσαν το μαύρο, το φως του μαύρου, αυτό που επιτρέπει στους ανθρώπους να καταλάβουν τι είναι το χρώμα. Βάζουμε φορεσιές και νομίζουμε ότι έχουν κάποια αξία, ενώ είμαστε σε καρναβάλι. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία, κάθε λεπτομέρεια. Εδώ είμαστε όλοι μαζί, γιατί δεν ξεχάσαμε τους νεκρούς. Πολύ συχνά όμως ξεχνάμε τους αγέννητους. Είμαστε κουρασμένοι μερικές φορές, αλλά ποιος μπορεί να πει σ’ ένα θύμα της γενοκτονίας ότι κουράστηκα για ‘σένα. Αυτοί δεν είχαν καν το δικαίωμα να κουραστούν Δεν είχαν καν το δικαίωμα να κλάψουν. Δεν φτάνει. Είμαστε εδώ λόγω ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αν δεν κάνουμε τίποτα εμείς, θα τους ξεχάσουν όλοι. Είμαστε αυτοί που αντιπροσωπεύουν την Ανθρωπότητα, όπως και αυτοί αντιπροσώπευσαν την Ανθρωπότητα. Είναι εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, δεν έχουν τίποτα το τοπικό. Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε ότι όταν είμαστε ενωμένοι, τότε υπάρχουν αληθινές δυσκολίες. Όταν έγινε αυτό το μνημείο, είχαμε προβλήματα. Καλώς! Πήραμε πόντο! Άμα βάζετε μνημεία και δεν έχετε προβλήματα, δεν ήταν ανάγκη να τα βάλετε. (Στον Κωνσταντίνο Φωτιάδη) Έγραψες βιβλία και είχες προβλήματα. Καλώς! Πήρες πόντο. Δεν υπάρχει κανένας που να παλεύει ενάντια στην βαρβαρότητα και να μην έχει προβλήματα. Όσοι δεν έχουν προβλήματα, είναι πολύ απλό, είναι επειδή δεν κάνουν τίποτα που να ενοχλεί. Ο Lasker το έλεγε στο σκάκι, πρωταθλητής του κόσμου, «μην ψάχνεις την καλύτερη κίνηση, βρες την καλή, εκείνη που ενοχλεί τον αντίπαλο». Θα ήθελα να αναρωτηθείτε πόσες φορές έχετε ενοχλήσει την βαρβαρότητα, σε πόσες μαύρες λίστες ανήκετε, επειδή θεωρούνε ότι είναι απαράδεκτο αυτό που κάνετε, ότι προωθείτε το θέμα της γενοκτονίας. Αν το αξιολογήσετε σιγά-σιγά, θα καταλάβετε γιατί εμείς στην Ελλάδα όταν έχουμε έναν νεκρό που παρήγε ένα έργο, λέμε απλώς «άξιος» όταν πέθανε. Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε ότι, αν ο Πόντος έγινε θύμα της βαρβαρότητας, είναι επειδή ο πολιτισμός που είχε δημιουργήσει ήταν σημαντικός. Ενοχλούσε και παρενοχλούσε. Έχουμε περάσει από πολλά στάδια στην Ελλάδα για το θέμα του Πόντου. Έχουμε περάσει από το ανύπαρκτο, σιγά-σιγά φτάσαμε στο ανέκδοτο. Τώρα φτάνουμε στην διεκδίκηση. Χρειάζεται όμως και περηφάνια, χρειάζεται ενθουσιασμός, χρειάζεται αντοχές και ανθεκτικότητα. Δεν θα τελειώσουμε τώρα. Όταν ακούτε ότι όλος αυτός ο αγώνας γίνεται για να αναγνωριστεί από την Τουρκία, αυτό θα είναι στο τέλος. Αυτό που θέλουμε, το είπε ο πρόεδρος πολύ σωστά, είναι τη διεθνή αναγνώριση. Η διεθνής αναγνώριση δεν θα γίνει από την Τουρκία. Θα γίνει από όλα τα κράτη που σέβονται τον πολιτισμό, που θεωρούν ότι είναι απαράδεκτος όποιος και να προωθεί οποιαδήποτε βαρβαρότητα και γι’ αυτό το λόγο πρέπει τώρα επιτέλους να περάσουμε και στο επόμενο στάδιο και να απαγορεύσουμε την βαρβαρότητα. Δεν υπάρχει Έλληνας που να αποδέχεται την βαρβαρότητα, είναι εναντίον του Ελληνισμού. Δεν μπορεί απλώς να λέμε ότι δεν μας ενοχλεί, αφού εμείς το πιστεύουμε. Αντιθέτως μας ενοχλεί, γιατί κάθε φορά που κάποιος βρίζει την γενοκτονία, βρίζει τους προγόνους μας και δεν λέμε τίποτα. Το ονομάζουμε ελεύθερη έκφραση. Είναι ελεύθερη αηδία. Είναι ελεύθερη δειλία, γιατί απλώς δεν έχουμε τα κότσια, γιατί δεν υπάρχουν μαγαζιά που να αγοράζεις κότσια. Αλλά ευτυχώς, αυτοί που ήρθαν από τον Πόντο, ήρθαν με κότσια. Άρα πρέπει όλοι εμείς να καταλάβουμε, και να μην είμαστε Πόντιοι, δεν πειράζει, δεν είμαστε όλοι τέλειοι, πρέπει να καταλάβουμε το εξής: η προσφορά του Πόντου στον Ελληνισμό είναι ένα τεράστιο θέμα και νομίζουμε απλώς ότι είναι ένα θέμα με ένα κομμάτι του πληθυσμού. Καμία σχέση. Ο Πόντος είναι ένα σημείο αναφοράς. Κι αν δεν ήταν, δεν θα είχε γενοκτονηθεί. Θέλω να δείτε κι εσείς κάτι το πολύ απλό: Όταν μιλάμε για την γενοκτονία των Ποντίων, οι Πόντιοι μιλάνε για την Ρωμανία. Οι Πόντιοι μιλάνε για την Ρωμανία, γιατί ήταν ακόμα και μετά από αυτήν εκεί. Οι Πόντιοι τραγούδησαν την Κωνσταντινούπολη, γιατί ήταν ακόμα εκεί. Το θέμα εδώ ποιο είναι; Είναι ότι μετά τους Πόντιους, δεν υπήρχε κανένας άλλος. Ποιος τραγουδάει για τον Πόντο; Γι’ αυτό που έζησε; Και είναι το πρόβλημα του τελευταίου. Όταν είσαι τελευταίος, μιλάς για τον προτελευταίο. Όταν όμως είσαι τελευταίος, ποιος θα μιλήσει για σένα; Πρέπει λοιπόν πολύ απλά - είναι μια συμβουλή του ίδιου του Χριστού - οι τελευταίοι θα είναι οι πρώτοι. Αν δεν καταλάβουν οι Πόντιοι, ότι δεν είναι πια οι τελευταίοι, αλλά είναι οι πρώτοι που θα διεκδικήσουν πράγματα συγκεκριμένα, για να δείξουν ως αιχμή του δόρατος και στους άλλους ότι δεν γονάτισαν, ότι ακόμα και μία γενοκτονία, δεν τους καθήλωσε, ότι είναι ακόμα εδώ και συνεχίζουν, γιατί πολύ απλά δεν τα κατάφεραν οι γενοκτόνοι. Οι Οθωμανοί, οι Νεότουρκοι, ο Κεμάλ δεν ήταν αρκετοί για να μας εξοντώσουν. Θα μου πείτε είναι λογικό, με τους Έλληνες, πάντοτε ο εχθρός πρέπει να είναι ισχυρότερος, αλλιώς δεν παίζουμε. Άρα κάθε φορά που ακούω κάποιον που μου λέει «μα είναι δυνατόν ν' αντισταθούμε σ’ αυτούς, που είναι αυτή η δύναμη, που είναι αυτός ο πληθυσμός, που είναι αυτή η οικονομία»; Και βέβαια είναι δυνατόν, γιατί εμείς δεν κάνουμε τίποτα άλλο εδώ και αιώνες. Πάντοτε ήμασταν αδύναμοι, πάντοτε γκρινιάζαμε και είμαστε πάντα εδώ. Και γι’ αυτό έχουμε επιλέξει σαν σύνθημα για την Ελλάδα «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Άρα όσοι νομίζουν ότι πρόκειται να πεθάνουμε, όσοι έχουν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όσοι είναι ραγιάδες, όσοι είναι προδότες, δεν μας πειράζουν. Έχουμε αιώνες που ζούμε με όλους αυτούς. Πότε δεν μας ενόχλησαν, για να αποτελέσουμε ένα δώρο για την Ανθρωπότητα. Ο Ελληνισμός είναι αυτό το δώρο. Το ποντιακό στοιχείο είναι ένα κομμάτι από αυτό το δώρο. Μην βλέπετε τους Πόντιους με μίζερο τρόπο. Άμα κάνουν λάθη, όταν διεκδικούν κάτι, να το λέτε. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Σ’ αυτά που βλέπετε, κάποιοι έβαλαν τον μονοκέφαλο αετό ανάποδα. Αν νόμιζαν ότι δεν θα τους έλεγα τίποτα, κάνουν λάθος. Να αλλάξουν τις σημαίες, να τις κατεβάζουν όταν είναι ανάποδα γιατί δεν αποτελούν πια σύνθημα. Ο Πόντος κοιτάει την Κωνσταντινούπολη. O Πόντος κοιτάζει αυτό που πρέπει να κοιτάζουμε κι εμείς. Η Κωνσταντινούπολη είναι το κέντρο εδώ και αιώνες. Δεν έχουμε επιλέξει καμία άλλη πόλη που να την ονομάζουμε Πόλη. Καμία άλλη. Μία είναι η Πόλη. Κι αν τώρα είναι κατεχόμενα, δεν μας πειράζει, πάλι θα είναι δική μας. Ευχαριστώ πολύ.

read more "Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού"