Wednesday, October 31, 2012

Τα δέντρα της μνήμης

Τα δέντρα της μνήμης
Ν. Λυγερός

Όσο και να φυσάει ο άνεμος
τα δέντρα δεν φεύγουν,
ανήκουν στη γη του πόνου,
εκεί που γεννήθηκε το έργο
και τα πάθη.
Οι ελιές δακρύζουν
κάθε χρόνο
όταν θυμούνται το πέρασμά του.

Les arbres de la mémoire
N. Lygeros
Traduit du grec par A.-M. Bras

Le vent a beau souffler
Les arbres ne s’en vont pas,
Ils appartiennent à la terre de la souffrance,
Là où sont nées l’œuvre
Et la passion.
Les oliviers pleurent
Chaque année
Quand ils se souviennent de son passage.

read more "Τα δέντρα της μνήμης"

Το θράσος της ύπαρξης

Το θράσος της ύπαρξης
Ν. Λυγερός

Εκείνο το παιδί είχε θράσος να υπάρχει,
όμως εκείνη την εποχή
δεν το ήξερε
και δεν καταλάβαινε γιατί
η κοινωνία το άφηνε στο περιθώριο.
Όταν μεγάλωσε πια,
έμαθε ότι δεν μπορούσε να του προσφέρει
κάτι περισσότερο
διότι η κοινωνία
δεν ήταν παρά μόνο στο περιθώριο
του έργου.
Τότε κατάλαβε το νόημα του θράσους.

L'audace de l'existence
N. Lygeros
Traduit du grec par A.-M. Bras

Cet enfant avait l’audace d’exister,
seulement en ce temps-là
il ne le savait pas
et ne comprenait pas pourquoi
la société le laissait en marge.
Quand il grandit enfin,
il apprit qu’elle ne pouvait rien lui offrir
de plus
car la société
n’était que la marge
de l’œuvre.
Alors il comprit le sens de l’audace.

The audacity of existence
N. Lygeros
Translated from the Greek by Paola Vagioni

That child had the audacity to exist,
yet at that time
it knew not of it
and it would not understand why
society was letting it on the margin.
When it finally grew up,
it learned that it could not offer to it
something more
because society
was not but on the margin
of the opus.
Then it understood the meaning of audacity.

read more "Το θράσος της ύπαρξης "

Tuesday, October 30, 2012

The genocide of the Pontiacs recognition

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων
Ν. Λυγερός

Στην εφήμερη ζωή μας σπάνια ξέρουμε αν ένας αγώνας αξίζει. Παλεύουμε από ανάγκη δίχως να γνωρίζουμε αν υπάρχει ένα αξιολογικό στοιχείο που αποδεικνύει με έναν αντικειμενικό τρόπο την ορθολογία της στάσης μας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας ανήκει σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ανθρωπιά αγγίζει άμεσα την ανθρωπότητα. Ο αγώνας αυτός έχει αξία ανεξάρτητα από τους αγωνιστές του. Όταν ένας ολόκληρος λαός έπεσε θύμα της απανθρωπιάς, είναι η ίδια η ανθρωπότητα που πληγώθηκε. Το ίδιο ισχύει και για τη γενοκτονία των Ποντίων. Δεν είναι μόνο ένα τοπικό πρόβλημα που αφορά μια μειονότητα. Ο Πόντος ως ελληνικό στοιχείο και ως ακριτική οντότητα του πολιτισμού μας είναι μια από τις ιδιομορφίες που χαρακτηρίζει την πολλαπλότητά μας. Συνεπώς δεν πρέπει να απομονώσουμε το Ποντιακό ούτε ως ιστορικό γεγονός ούτε ως στρατηγικό στόχο. Αντιθέτως πρέπει να ενσωματώσουμε την τεχνογνωσία που έχουμε στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το παράδειγμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι και ενδεικτικό και αποτελεσματικό διότι οι ενδιάμεσοι στόχοι που επιτεύχθηκαν δεν οφείλονται σε κρατικούς θεσμούς μα σε lobbies. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1987, η Αρμενία ως κράτος ανεξάρτητο δεν υπήρχε ακόμα. Άρα το κρατικό πλαίσιο δεν είναι απαραίτητο και κατά συνέπεια δεν αποτελεί μια δικαιολογία της αδράνειας. Το παράδειγμα της ευρωπαϊκής αναφοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πρόβλημα της Ίμβρου το 2004 είναι θεαματικό διότι πολλοί Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν μόνο και μόνο μια από τις χαμένες πατρίδες. Όμως το πιο αποτελεσματικό παράδειγμα στο προσωπικό επίπεδο είναι ο πρόσφατος κυπριακός αγώνας στον τομέα των μαζικών προσφυγών εναντίον της Τουρκίας. Διότι σε αυτό το επίπεδο κάθε πρόσφυγας συμβάλλει στην έμμεση απελευθέρωση της πατρίδας του μετατρέποντας ένα ηθικό και ανθρώπινο πρόβλημα σε ένα που μπορεί να χαρακτηριστεί ως οικονομικό και στρατηγικό. Μέσω της στρατηγικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι Κύπριοι απέδειξαν ότι η οικονομία μπορεί να ερμηνευτεί ως η δυναμική της ηθικής. Συνολικά όλα αυτά τα ιστορικά παραδείγματα αποτελούν στην ουσία τα βασικά στοιχεία ενός στρατηγικού mix που με συντονισμένες κινήσεις αποδεικνύει ότι είναι ένα ισχυρό όπλο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά στο θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων. Οι Πόντιοι δεν είναι μόνοι σε αυτόν τον αγώνα της αναγνώρισης διότι και άλλοι λαοί υπέφεραν και υποφέρουν ακόμα από το διαχρονικό στρατριωτικό καθεστώς της Τουρκίας. Έχουν όμως και εμπειρίες και επιτυχίες σε δύσκολες υποθέσεις και αυτές πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε δυναμικά μέσα σε ένα στρατηγικό πλαίσιο όπου το συναισθηματικό και παραδοσιακό στοιχείο δεν επαρκούν. Αυτός ο αγώνας πρέπει να οργανωθεί και σε ατομικό επίπεδο με τις προσφυγές αλλά και μέσω εξειδικευμένων lobbies στο ομαδικό επίπεδο.

The genocide of the Pontiacs recognition
N. Lygeros
Translated from the Greek by Evi Charitidou

Rarely do we know whether a struggle is worthy during our passing life. We are used to fight out of a need, without knowing whether there actually is an evaluative element proving the rationality of our stance in an objective way. Recognition of genocide belongs to these rare cases in which humanness touches humanity directly. This struggle is valuable regardless of the fighters giving it. When a whole people became victim of inhumanity, humanity itself was the one to have been hurt. The same holds for the genocide of the Pontiacs. This is not only a local problem concerning a minority. Pontus as a Greek element and as an acritic entity of our civilization constitutes one of the singularities characterizing our multiplicity. Consequently, we shouldn’t isolate the Pontiac cause neither as a historic fact nor as a strategic goal. On the contrary, we have to integrate the know-how we possess in the human rights domain. The example of the genocide of the Armenians recognition is both indicative and efficient; because intermediate targets were not attained by state institutions, but by lobbies. When the European Union recognized the genocide of the Armenians in 1987, Armenia was not an independent state yet. Thus, the framework of a state is not indispensable, and consequently this is not an excuse for inertia. The example of the 2004 European Union report on the Imvros issue is spectacular, because many Greeks had been considering that Imvros was one of the ‘lost homelands’ and just that. However, the most efficient example at personal level is the recent Cypriot struggle in the domain of the massive appeals against Turkey. For, at this level each refugee contributes to the indirect liberation of his country, by transforming a moral and humane problem into one to be characterized as economic and strategic. Through the human rights strategy, the Cypriots proved that economy can be interpreted as the dynamics of ethics. In total, all these historic examples substantially constitute the basic elements of a strategic mix, which in coordinated moves proves that it is a powerful weapon in the human rights domain; especially as regards the genocide of the Pontiacs recognition issue. The Pontiacs are not alone in this struggle for recognition, because other peoples, too, have suffered and are still suffering by the Turkeys’ diachronic military regime. However, they have both experiences and successes in difficult cases and it’s those that we have to use dynamically within a strategic framework in which the sentimental and traditional elements do not suffice. This struggle should be organized through appeals at an individual level, but also through specialized lobbies at a group level, too.

El reconocimiento del genocidio de los Pontios
N. Lygeros
Traducción al español de Eduardo Lucena González y Olga Raptopoulou

En nuestra efímera vida raramente sabemos si una lucha vale la pena. Luchamos por necesidad sin saber si realmente existe un elemento apreciable que demuestra de una manera objetiva la racionalidad de nuestra postura. El reconocimiento del genocidio pertenece a estos raros casos en los que la compasión toca directamente a la Humanidad. Esta lucha posee valor independientemente de sus luchadores. Cuando un pueblo entero fue víctima de la crueldad, fue a la propia Humanidad a la que se hirió. Lo mismo ocurre con el genocidio de los Pontios. No es sólo un problema local que concierne a una minoría. El Ponto, como elemento griego y como entidad acrítica de nuestra civilización, constituye una de las singularidades que caracterizan nuestra pluralidad. Por consiguiente, no debemos aislar la cuestión Ponciana ni como hecho histórico ni como objetivo estratégico. Al contrario, tenemos que integrar los conocimientos que poseemos en el campo de los derechos humanos. El ejemplo del reconocimiento del genocidio de los armenios es tanto indicativo como eficiente, ya que los objetivos intermedios alcanzados no se deben a instituciones del Estado sino a lobbies. Cuando la Unión Europea reconoció el genocidio de los armenios en 1987, Armenia no existía aún como estado independiente. Luego el marco estatal no es indispensable y en consecuencia esto no constituye una excusa para la inercia. El ejemplo del informe de 2004 de la Unión Europea sobre el asunto de Imbros es espectacular, ya que muchos griegos consideraban que Imbros era sólo uno de los “países perdidos”. Pero el ejemplo más eficiente a nivel personal es la reciente lucha chipriota en el ámbito de las apelaciones masivas contra Turquía. Porque a este nivel cada refugiado contribuye a la liberación indirecta de su país mediante la transformación de un problema moral y humanitario en otro que puede caracterizarse como económico y estratégico. A través de la estrategia de los derechos humanos los chipriotas han demostrado que la economía puede ser interpretada como la dinámica de la ética. En resumen, todos estos ejemplos históricos constituyen sustancialmente los elementos básicos de una amalgama estratégica que con movimientos coordinados demuestra que es un arma poderosa en el terreno de los derechos humanos y especialmente en lo que se refiere a la cuestión del reconocimiento del genocidio de los Pontios. Los Pontios no están solos en esta lucha por el reconocimiento, dado que otros pueblos también han sufrido y siguen sufriendo por el diacrónico régimen militar de Turquía. Tienen, sin embargo, tanto experiencias como éxitos en casos difíciles, y esto es lo que tenemos que utilizar de manera activa dentro de un marco estratégico en el que los elementos sentimental y tradicional no son suficientes. Esta lucha debe organizarse tanto a través de apelaciones a nivel individual como a través de lobbies especializados a nivel de grupo.

read more "The genocide of the Pontiacs recognition"

Monday, October 29, 2012

Monologue on genocide

read more "Monologue on genocide "

Le marteau et la hache

Le marteau et la hache
N. Lygeros

Nous pensons tous
que rien n'est plus fort
que le marteau de la justice
surtout lorsqu'il condamne
le coupable à perpétuité
et pourtant la hache du bourreau
peut le vaincre et tuer
deux fois la victime
et une fois libre dans son pays
devenir héros national
pour cet acte de barbarie
alors ne reste pas oisif
combattant de la paix
car rien n'est joué
malgré ta foi en la justice.

Το σφυρί και το τσεκούρι
Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Σκεφτόμαστε όλοι
ότι τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό
από το σφυρί της δικαιοσύνης
ειδικά όταν καταδικάζει
τον ένοχο ισόβια
και όμως το τσεκούρι του δήμιου
μπορεί να το υπερνικήσει και να σκοτώσει
δύο φορές το θύμα
και όταν πια είναι ελεύθερος στη χώρα του
να γίνει εθνικός ήρωας
για αυτήν την πράξη της βαρβαρότητας
έτσι μη μένεις αναποτελεσματικός
αγωνιστή της ειρήνης
επειδή τίποτα δεν έληξε
παρά την πίστη σου στη δικαιοσύνη.

The hammer and the hatchet
N. Lygeros
Translated from the Greek by Evi Charitidou

We all think
that nothing is stronger
than the hammer of justice
mainly when this sentences
the guilty to life;
yet, executioner’s hatchet
is able to win and kill
the victim twice
and when he’s free in his country
he can become a national hero
for this act of barbarity;
thus, don’t stay inactive,
peace fighter;
for, nothing is over
despite your faith in justice.

Молоток и топор
Н. Лигерос
Перевод с греческого Кира Стамболиди
Мы все думаем,
нет ничего сильнее
молотка правосудия
особенно, когда приговаривает
виновного пожизненно,
и все же, топор палача
способен преодолеть и убить
жертву дважды
и когда он уже свободен в своей стране
он может стать национальным героем
за этот акт варварства,
поэтому, не оставайся праздным,
борец за мир
ибо ничто не закончено
несмотря на твою веру в правосудие.

El martillo y el hacha
N. Lygeros
Traducción al español de Eduardo Lucena González y Olga Raptopoulou

Todos pensamos
que nada es más fuerte
que el martillo de la justicia
más aun cuando condena
al culpable a cadena perpetua;
sin embargo el hacha del verdugo
es capaz de vencerlo y de matar
a la víctima dos veces
y cuando él se ve ya libre en su país
convertirse en un héroe nacional
por este su acto de barbarie;
no te quedes por lo tanto estéril,
luchador de la paz,
porque nada haya caducado
si no es tu fe en la justicia.

read more "Le marteau et la hache "

Saturday, October 27, 2012

Μονόλογος για τη γενοκτονία

Μονόλογος για τη γενοκτονία
Ν. Λυγερός

Ποιος άνθρωπος μπορεί ν’ αντέξει την ύπαρξη μιας γενοκτονίας; Σιωπή. Κανένας! Χρόνος. Μα τότε ποιος; Χρόνος. Τα τέρατα! Ναι, αυτά μπορούν… Αφού αντέχουν όλες τις ανθρώπινες αδικίες… Γιατί όχι και τις απάνθρωπες; Σωστά, γιατί όχι… Έτσι κι αλλιώς τα χρειαζόμαστε για κάτι άλλο; Χρόνος. Όχι βέβαια… Αρκεί να αντιστέκονται στα κτήνη και να σώζουν τους ανθρώπους… Μα ζωή είναι αυτό; Ποιος άνθρωπος θα την άντεχε; Σιωπή. Κανένας! Χρόνος. Κι η χαρά; Παύση. Δεν είναι γι’ αυτά… Δεν μοιράζουν τον πόνο γιατί να μοιραστούν τη χαρά. Η χαρά είναι ανθρώπινη, έτσι δεν είναι. Δεν την έχουν ανάγκη. Η ύπαρξη τους προέρχεται από την ανάγκη. Αν τα άτομα δεν ήταν η δύναμη του συστήματος, αν τα κτήνη δεν ήταν τα εργαλεία του συστήματος, ποιος θα έβρισκε χρήσιμα τα τέρατα; Σιωπή. Κανένας! Χρόνος. Μια ερώτηση μόνο…Τώρα που το σκέφτηκα, τώρα που είμαι μόνος, τώρα που δεν έχω οικογένεια, πως κατάφερα να γίνω άνθρωπος; Ποιος με βοήθησε; Έγινα μόνος μου; Μακάρι να μπορούσα να το πω με σιγουριά…Ναι, μακάρι…Μήπως τα τέρατα; Χρόνος. Αλλά κι αυτά πως…όχι! Παύση. Γιατί; Χρόνος. Ναι, γιατί; Τα τέρατα είναι έτσι από την αρχή. Γεννιούνται τέρατα. Για να βοηθήσουν τους ανθρώπους… Και γιατί; Γιατί; Σιωπή. Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος αυτού του ρόλου; Ποιος; Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω… Σιωπή. Εκτός αν…Χρόνος. Εκτός αν είναι η ανθρωπότητα. Τότε εξηγούνται όλα.

Monologue on genocide
N. Lygeros
Translated from the Greek by Evi Charitidou

Who can afford the existence of a genocide? Silence. No one! Time. But then who? Time. The monsters! Yes, they can… Since they afford all human injustices… Why not the inhumane as well? Right, why not… Besides, do we need them for anything else? Time. Of course not… as long as they resist animals and save the humans… But, is this a life? Who could bear it? Silence. No one! Time. And what about joy? Pause. They are not meant for this… They don’t share pain, so, why to share joy. Joy is humane, isn’t it. They aren’t in need of this. Their existence derives from the necessity. If individuals weren’t the power of the system, if animals weren’t the tools of the system, who would find monsters useful? Silence. No one! Time. Just a question… Now, that I’m thinking it over; now that I am alone, now that I have no family, how have I managed to become human? Who helped me? Did I become by myself? I wish I could say this with certainty… Yes, I wish… Was it the monsters? Time. But, these, too, how…no! Pause. Why? Time. Yes, why? Monsters are like that from the beginning. They are born monsters. To help the humans… And why? Why? Silence. What’s the real reason for this role? What? I don’t know, sincerely, I don’t know… Silence. Unless… Time. Unless, it’s the humanity. Then everything is explained.

Monólogo sobre el genocidio
N. Lygeros
Traducción al español de Eduardo Lucena González y Olga Raptopoulou

¿Quién puede soportar la existencia de un genocidio? Silencio. ¡Nadie! Tiempo. Pero entonces, ¿quién? Tiempo. ¡Los monstruos! Sí, ellos pueden... Si aguantan todas las injusticias humanas… ¿Por qué no las inhumanas también? Claro, ¿por qué no?… Al fin y al cabo, ¿los necesitamos para algo más? Tiempo. Por supuesto que no… Basta con que se resistan a los animales y salven a los seres humanos… Pero ¿esto es vida? ¿Quién podría soportarlo? Silencio. ¡Nadie! Tiempo. ¿Y la alegría? Pausa. Ellos no están destinados para ella… Si no comparten el dolor, ¿para qué compartir la alegría? La alegría es humana, ¿no? No la necesitan. Su existencia se deriva de la necesidad. Si las personas no fueran la fuerza del sistema, si los animales no fueran las herramientas del sistema, ¿quién encontraría útiles a los monstruos? Silencio. ¡Nadie! Tiempo. Una pregunta sólo… Ahora que lo pienso, ahora que estoy solo, ahora que no tengo familia, ¿cómo he conseguido ser un ser humano? ¿Quién me ayudó? ¿Lo he conseguido solo? Ojalá pudiera decirlo con certeza… Sí, ojalá. ¿Acaso los monstruos? Tiempo. Pero es que ellos, como que... ¡no! Pausa. ¿Por qué? Tiempo. Sí, ¿por qué? Los monstruos son así desde el principio. Han nacido monstruos; para ayudar a los seres humanos... Y ¿por qué? Silencio. ¿Cuál es la verdadera razón de este papel? ¿Cuál? No sé, sinceramente no sé… Silencio. A menos que… Tiempo. A menos que sea la humanidad. Entonces todo se explica.

read more "Μονόλογος για τη γενοκτονία "

Thursday, October 25, 2012

Οι φουσκωμένες κοιλιές

Οι φουσκωμένες κοιλιές
N. Lygeros

Στον Οδυσσέα Σ.

Όταν ήμουν μικρός άκουγα τις ιστορίες του παππού και νόμιζα πως μου έλεγε παραμύθια. Μόνο αυτός ήξερε για τις φουσκωμένες κοιλιές. Η γιαγιά πέθαινε σε άλλη περιοχή. Κρεμασμένος στα χείλη του παππού, δεν έβλεπα την απελπισία των δικών μας. Δεν μου είχαν μάθει τι σημαίνει πείνα. Ακόμα και αν νόμιζα τότε ότι πάντα πεινούσα. Εκείνος πέθαινε μέσα σ’ ένα χωριό με κόκκινα στίγματα. Και τα στάχυα έπεφταν κάθε μέρα για να σαπίσουν κάθε νύχτα. Ο παππούς επέμενε να τα ονομάζει ανθρώπους μα εγώ δεν τον πίστευα. Ήταν τόσο πολλά τα στάχυα της πατρίδας μου που ό,τι και να έλεγε ο παππούς ένιωθα τις υπερβολές του παραμυθιού. Όταν πήγα στρατό, άκουσα το ίδιο παραμύθι. Αυτό έλεγαν σε όλους τους νέους. Η μόνη διαφορά ήταν ότι ήταν το ίδιο παραμύθι. Μόνο ο τίτλος άλλαζε: πείνα για τους μεν, προπαγάνδα για τους δε. Στο τέλος αναρωτιόμουν τι είχε γίνει με τα στάχυα. Τα είχαν κόψει τα ατσάλινα χέρια ή είχαν σαπίσει από μόνα τους; Τότε άρχισα να ψάχνω για τα παραμύθια του παππού. Ήθελα να μάθω για τις φουσκωμένες κοιλιές και τα κρεμασμένα κορμιά. Κανείς δεν μπορούσε να βοηθήσει το παρελθόν μου. Έπρεπε ν’ ασχοληθώ με το μέλλον δίχως να το ξεχάσω. Για μένα όλα ήταν ανώνυμα στην αρχή. Έτσι νόμιζα. Όμως με τις έρευνες που έκανα μάθαινα όλο και περισσότερο για τις ιστορίες του παππού μου. Τα παραμύθια του ήταν γεμάτα άγνωστα ονόματα. Μα σιγά-σιγά εντόπιζα τις περιοχές τους. Διασταύρωνα τις πληροφορίες για να διαψεύσω τα λεγόμενά του. Όμως η πραγματικότητα αντιστεκόταν στην προσπάθειά μου. Μπόρεσα και διάβασα χειρόγραφες επιστολές απελπισμένων ανθρώπων που δεν είχαν πια παρά μόνο λίγες μέρες να ζήσουν. Τους έβλεπα επιτέλους τους ανώνυμους στρατιώτες του παππού μου. Κι έκλαιγα πάνω στα γράμματα των γυναικών τους. Τις αντίκριζα για πρώτη φορά με τις φουσκωμένες τις κοιλιές. Τα στάχυα δεν ήταν πια φαντασία. Οι γυναίκες ήταν έγκυος, μόνο από την πείνα. Δεν θα γεννούσαν ποτέ παιδιά, μόνο θάνατο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ονόματα και ζωές. Και τώρα σιγά-σιγά με τις έρευνές μου αποκτούσα και πάλι μνήμη. Αποφάσισα ότι δεν θα πέθαινε η μνήμη τους. Θα επέστρεφα τις ζωές τους στη μνήμη μας. Μόνο η αναγνώριση μπορούσε να καταδικάσει τη βαρβαρότητα του συστήματος που είχε θερίσει τα στάχυα της νεότητάς μου, που είχε φουσκώσει τις κοιλιές των δικών μου με πείνα, που είχε αναγκάσει τους άθλιους να κρεμαστούν από απελπισία. Η μνήμη του παππού μου ζούσε πλέον μέσα μου κι ένιωθα τις πληγές της σαν να ήταν δικές μου. Έπρεπε να γράψω για να μην ξεχαστεί, έπρεπε να καταδικάσω για να ζήσουν επιτέλους το θάνατό τους με αξιοπρέπεια. Έτσι γεννήθηκε ο θρύλος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των φουσκωμένων κοιλιών.

Здуті животи
Н. Лігерос
Переклад Г. Маслюк

Одисею С.

Коли я був маленьким, я слухав оповіді дідуся і думав, що він розповідає мені казки. Лише він знав про здуті животи. Бабуся померла в іншій місцевості. Захоплений розповідями дідуся, я не помічав розпачу своїх рідних. Мене не навчили, що таке голод. Хоча самому здавалося тоді, що був завжди голодним. Дідусь помер у селі з червоними плямами. І колосся опадало щодня, аби зігнити щоночі. Дідусь наполягав називати їх людьми, але я йому не вірив. Моя батьківщина була настільки багата колоссям, тому, щоб не розповідав дідусь, я відчував казкове перебільшення. Коли я пішов до війська, почув цю ж саму казку. Це розповідали усім молодим. Єдина різниця, що це була та ж сама казка. Мінялись лише заголовки: голод для одних, пропаганда для інших. Нарешті, мене мучило питання, що ж сталося з цим колоссям? Його зрізали сталеві руки, чи воно зігнило саме по собі? Тоді я почав пошуки дідусевих казок. Хотів дізнатися про здуті животи та про повішані тіла. Ніхто не міг допомогти моєму минулому. Я повинен займатися майбутнім без того, щоб забути. Для мене все було безіменним на початку. Так я думав. Але через пошуки дізнавався все більше і більше про оповіді мого дідуся. Його казки були переповнені невідомими іменами. Та поволі я визначав їхнє місцезнаходження. Звіряв та схрещував інформацію, аби спростувати його розповіді. Але реальність чинила опір моїм спробам. Я зміг прочитати рукописні листи зневірених людей, котрим залишалося лише декілька днів життя. Нарешті, я побачив безіменних солдат мого дідуся. І плакав над листами їхніх жінок. Вперше я їх побачив зі здутими животами. Колосся вже не було фантазією. Жінки були вагітними, але від голоду. Вони вже ніколи не народять дітей, лише смерть. Всі ці люди мали імена та життя. І зараз по краплині, через мої пошуки я знову здобував пам'ять. Я вирішив, що ніколи не загине їхня пам'ять. Що поверну їх життя у нашу пам'ять. Тільки визнання може засудити варварство системи, що скосила колосся моєї молодості, що здула животи моїх рідних голодом, що заставила нещасних повіситися з розпачу. Пам'ять мого дідуся вже жила в мені, і я відчував її рани, наче свої власні. Я був зобов'язаний писати, аби не забулося, я повинен засудити, аби вони нарешті могли з гідністю відбути свою смерть. Ось так народилася легенда людської гідності здутих животів.

Вздутые животы
Н. Лигерос
Перевод с греческого Кира Стамболиди

Одиссею С.

Когда я был маленьким, я слушал рассказы дедушки и думал, что он рассказывает мне сказки. Только он знал о вздутых животах. Бабушка умерла в другой местности. Захваченный рассказами дедушки, я не замечал отчаяния своих родных. Меня не научили, что такое голод. Хотя самому казалось тогда, что был всегда голодным. Дедушка умер в селе с красными пятнами. И колосья опадали каждый день, чтобы гнить каждую ночь. Дедушка настаивал называть их людьми, но я ему не верил. Моя родина была настолько богата колосьями, поэтому, чтобы не рассказывал дедушка, я чувствовал сказочное преувеличение. Когда я пошел в армию, услышал эту же сказку. Это рассказывали всем молодым. Единственная разница, что это была та же сказка. Менялись только заголовки: голод для одних, пропаганда для других. Наконец, я задавался вопросом, что же произошло с колосьями? Срезали ли их стальные руки, или сгнили сами по себе? Тогда я начал поиски сказок дедушки. Я хотел узнать о вздутых животах и повешеных телах. Никто не мог помочь моему прошлому. Я должен был заняться будущим, чтобы не забыть. Для меня все было безымянным в начале. Так я думал. Но через поиски я узнавал все больше и больше о сказках дедушки. Его сказки были полны неизвестными именами. Однако, постепенно я определял их местонахождение. Сверял информацию, чтобы опровергнуть его рассказы. Но реальность сопротивлялась моим попыткам. Я смог прочитать рукописные письма отчаявшихся людей, которым оставалось лишь несколько дней жизни. Наконец, я увидел безымянных солдат моего дедушки. И плакал над письмами их жен. Впервые я увидел их со вздутыми животами. Колосья уже не были фантазией. Женщины были беременными, но от голода. Они уже никогда не родят детей, только смерть. Все эти люди имели имена и жизни. И сейчас постепенно, через мои поиски я снова получал память. Я решил, что никогда не погибнет их память. Что верну их жизни в нашей памяти. Только признание может осудить варварство системы,что скосило колосья моей юности, вздуло животы моих родных голодом, заставило несчастных повеситься от отчаяния. Память моего дедушки уже жила во мне, и я чувствовал ее раны, как свои собственные. Я должен был писать, чтобы не забылось, я должен был осудить, чтобы они наконец могли с достоинством пройти свою смерть. Так родилась легенда человеческого достоинства вздутых животов.

read more "Οι φουσκωμένες κοιλιές "

Συλλογική ασυνειδησία

read more "Συλλογική ασυνειδησία "

Inconciencia colectiva

Inconciencia colectiva

Traducción del texto Eduardo Lucena González y Olga Raptopoulou.
read more "Inconciencia colectiva "

Wednesday, October 24, 2012

Quand le fusain humain parla

Όταν μίλησε το ανθρώπινο κάρβουνο
Ν. Λυγερός

Εσύ... Ναι εσύ... Δεν είναι έκθεση εδώ, ούτε παράσταση... Εμείς τα ανθρώπινα κάρβουνα δεν είμαστε ζωγραφιές... Ξέρω, ξέρω έτσι το παρουσίασαν για να μας βάλουν εδώ. Είμαστε πληγές πάνω στο ξύλο. Το κάρβουνο και το χαρτί... όλα είναι ξύλο. Αυτό αντέχει πάνω του τη μνήμη... Σιωπή. Εκείνο το νεκρό παρελθόν που ζει μέσα στο μέλλον. Διότι το ξύλο είναι και νεκρό και ζωντανό. Είναι σαν εμάς... τους επιζώντες... Σαν αυτούς που δεν κατάφερε να εξαφανίσει η συστηματική καταστροφή της γενοκτονίας. Είμαστε οι νεκροί που μιλούν. Είμαστε οι ζωντανοί που σιωπούν. Είμαστε αυτοί που δεν θα έπρεπε να είναι. Γεννηθήκαμε αθώοι και πεθαίνουμε αθώοι διότι δεν μας πρόλαβαν. Είμαστε θέμα χρόνου. Δεν ξέρω αν ο θεός ήταν μαζί μας ή ήταν και αυτός μόνος αλλά ο χρόνος είναι μαζί μας. Και τώρα έχουμε και τους δίκαιους στο κομμάτι της ανθρωπότητας που δεν μπορεί να μας ξεχάσει. Μήπως είσαι και εσύ δίκαιος; Κοίταξε με πιο προσεχτικά. Κάτσε λίγο απέναντί μου για να σε δω... Τα μάτια σου... είναι υγρά... Το βλέπω... μην προσπαθείς να το κρύψεις... τα χέρια δεν σταματούν τα δάκρυα... απλώς βρέχονται και αυτά. Έλα πιο κοντά... Χρόνος. Θέλω να σου πω την ιστορία μου... Θα την θυμάσαι; Χρόνος. Δεν ξέρεις ακόμα... Δεν πειράζει, δεν είσαι τέρας... Λοιπόν άνθρωπε, είμαι από εκεί όπου το χρώμα του δέρματος είναι το ίδιο με τη γη. Δεν ξέρεις για τη γη μου... Σιωπή. Λίγοι ξέρουν... Μην ανησυχείς. Σημασία για μένα έχει να ανήκεις πλέον σε αυτούς... Αλλιώς ποιος θα πει για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Είσαι μάρτυρας λοιπόν... Μπορεί να γίνεις και δίκαιος μετά... Εξαρτάται πόσο πόνο αντέχεις... Αν έχεις δάσκαλο θα σου μάθει... αλλιώς να βρεις... Κατάλαβες; Μόνο αυτός μπορεί να σου διδάξει πώς να μας βλέπεις. Εγώ σου δείχνω μόνο πώς να μάς κοιτάς... Η ιστορία μου άρχισε έτσι.

When the human charcoal talked
N. Lygeros
Translated from the Greek by Evi Charitidou

You… Yes, you… This is not an exhibition, neither is it a performance… We, human charcoals, are not paintings… I know, I know we were presented like this to put us here. We are wounds on the wood. Charcoal and paper… they are both wooden. It’s the wood that bears the memory on it… Silence. That dead past living in the future. For, wood is both dead and alive. It is like us… the survivors… Like those who systematic destruction of genocide did not manage to eradicate. We are the talking dead. We are the alive remaining silent. We are those who should not have existed. We were born innocent and we die innocent, because they did not have the time to genocide us. We are a question of time. I do not know whether god was with us or he himself was alone, too, but, time is with us. And now we also have the Justs with us in that piece of humanity which cannot forget us. Are you a Just, too? Look at me more carefully. Sit a little bit opposite to me, so I can see you… Your eyes… are wet…I can tell… don’t try to hide it… your hands can’t stop the tears… they simply get wet, too. Come closer…Time. I want to tell you my story… Will you remember it? Time. You don’t know yet… It’s okay, you aren’t a monster… So, you human, I come from where the skin color is the same with the land’s one. You don’t know of my land… Silence. It’s few who know… Don’t worry. What matters to me is that you belong to them… Otherwise, who will talk about the crimes against humanity? So, you are a witness… You can become a Just, later…It depends on how much pain you can afford… If you have a master, he will teach you… otherwise, find one… Do you understand? It’s only he that is able to teach you how to see us. I only show you how to look at us… My story started like this.

Quand le fusain humain parla
N. Lygeros
Traduit du Grec par A.-M. Bras

Toi… Oui toi… Ce n'est pas une exposition ici, ni une représentation… Nous les fusains humains ne sommes pas des dessins. Je sais, je sais, ils le présentent ainsi pour nous mettre là. Nous sommes des blessures sur le bois. Le fusain et le papier, tout est bois. Il porte sur lui le mort et le vivant. Silence… C'est comme nous… les survivants… Comme ceux que la destruction systématique du génocide n'est pas parvenue à faire disparaître. Nous sommes les morts qui parlent. Nous sommes les vivants qui se taisent. Nous sommes ceux qui ne doivent pas être. Nous sommes nés innocents et nous mourons innocents car ils ne nous ont pas laissé le temps. Nous sommes une question de temps. Je ne sais pas si Dieu était avec nous ou avec lui seul mais le temps est avec nous. Et maintenant nous avons les justes dans un morceau de l'humanité qui ne veut pas nous oublier. Peut-être es-tu un juste toi aussi ? Regarde-moi plus attentivement. Tiens-toi un peu en face de moi que je te voie... Tes yeux… sont humides... Je le vois… N'essaie pas de me le cacher… Tes mains n'arrêtent pas les larmes… Seulement elles sont mouillées elles aussi. Viens plus près… Un temps… Je veux te dire mon histoire… Tu t'en souviendras ? Un temps… Tu ne sais pas encore… Ça n'a pas importance, tu n'es pas un monstre… Donc Homme, je viens de là-bas où la couleur de la peau est la même que celle de la terre. Je ne connais pas ma terre. Silence… Peu la connaissent… Ne t'inquiète pas. L'important pour moi est que tu fasses parti désormais de ceux-là. Autrement qui parlera des crimes contre l'humanité ? Alors tu es témoin… Peut-être deviendras-tu juste après… Cela dépend de ce que tu peux supporter. Si tu as un maître pour t'apprendre… Autrement trouve-le… Tu as compris ? Seul lui peut t'apprendre comment nous voir. Moi je te montre seulement comment nous regarder… Mon histoire commence ainsi.

Cuando el carbón humano habló
N. Lygeros
Traducción al español de Eduardo Lucena González y Olga Raptopoulou

Tú… Sí, tú… No hay ninguna exposición aquí, tampoco función… Nosotros los carbones humanos no somos pinturas. Ya sé, ya sé que lo presentaron así para que nos pusieran aquí. Somos heridas sobre la madera. El carbón y el papel… los dos son madera. Ella soporta encima de sí la memoria… Silencio. Aquel pasado muerto que vive en el futuro. Y es que la madera está muerta y viva. Es como nosotros… los supervivientes… Como los que la destrucción sistemática del genocidio no logró erradicar. Somos los muertos que hablan. Somos los vivos que guardan silencio. Somos los que no deberían haber existido. Nacimos inocentes y morimos inocentes porque no “nos” llegaron a tiempo. Somos cuestión de tiempo. No sé si Dios estaba con nosotros o si Él estaba también solo pero el tiempo está de nuestra parte. Y ahora tenemos a los Justos en la parte de Humanidad que no puede olvidarnos. ¿Acaso eres tú también Justo? Mírame más atentamente. Siéntate un poco frente a mí para que pueda verte… Tus ojos… están mojados…Lo trates de ocultarlo… tus manos no detienen las lágrimas…simplemente se mojan también. Acércate… Tiempo. Quiero contarte mi historia… ¿La recordarás? Tiempo. No sabes todavía… No importa, tú no eres un monstruo… Pues vengo, hombre, de donde el color de la piel es el mismo que el de la tierra. No sabes de mi tierra. Silencio. Pocos saben… No te preocupes. Lo que me importa es que tú pertenezcas ya a ellos… De lo contrario, ¿quién hablará de los crímenes contra la humanidad? Luego eres testigo… Puede que te hagas Justo después… Depende de cuánto dolor soportas… Si tienes Maestro, te enseñará… si no, darás con él… ¿Me entiendes? Sólo él te puede enseñar cómo vernos. Yo sólo te muestro cómo mirarnos… Mi historia comenzó así.

read more "Quand le fusain humain parla"

Tuesday, October 23, 2012

La voie arménienne

La voie arménienne
N. Lygeros

Innocent j'étais,
de sang arménien je suis,
Dragon je serai.

Το αρμένικο μονοπάτι
Ν. Λυγερός

Αθώος ήμουν
Με αρμένικο αίμα
Δράκος θα γίνω

Hay Djampa
Ν. Λυγερός

Anmégh é'i,
hay ayroun'é ém,
Vichab bidi ellam.

Հայ Ճամբայ

Անմեղ էի, 
Հայ արիւն'է եմ
Վիշապ պիտի ըլլամ.

read more "La voie arménienne "

Dans la lumière

Dans la lumière
N. Lygeros

A Aram

Nous recherchions dans notre mémoire,
L’absence des pierres du lac.
Nous recherchions dans notre monastère,
La présence des sabres de la danse.

Avec le temps, nous les retrouvâmes.
Nous étions chacun, la pierre et le sabre.
Nous étions chacun, le monastère de la mémoire.
Avec la voie, nous dansions sur le lac.

Μες το φως
Ν. Λυγερός

Αναζητούσαμε μες τη μνήμη μας
την απουσία της πέτρας της λίμνης.
Αναζητούσαμε μες το μοναστήρι μας
την παρουσία των σπαθιών του χορού.

Με τον χρόνο, τα ξαναβρήκαμε.
Ήμασταν ο καθένας, η πέτρα και το σπαθί.
Ήμασταν ο καθένας, το μοναστήρι της μνήμης.
Με το μονοπάτι, χορεύαμε πάνω στη λίμνη.

read more "Dans la lumière "